آن كه بر در مي كوبد

صداي من است

خسته و خراشيده

از كوه ها و بيابان هاي دور گذشته است

صدايم را بشنو

روزهاي بسيار است

دراز كشيده ام در اين اتاق

و موريانه ها را تماشا مي كنم

كه بر اندام جوانم قدم مي زنند

موشي در سرم خانه كرده

و مغزم را مي خورد

شب هاي بسيار است

دراز كشيده ام در اين اتاق

انگشتانم پوسيده

كلمات بر لبم خشكيده

تنها

صدايم از دريچه گريخته است

آن كه بر در مي كوبد

از "من گرگ خيالبافي هستم" اثر الياس علوي

همین ده روز پیش بود که فکر میکردم: «امشب که کروبی جلوی محمود رید،بدترین حال زندگیم خواهد بود»

همین پنج روز پیش بود که فکر میکردم: «عجب ساعت چهار و نیم صبح مزخرفی. آخه چجوری تا حالا 16 ملیون رأی آورده؟»

همین دو روز پیش بود که فکر میکردم: «اگه نتونم برم تهران که به درد هیچی نمیخورم»

همین الان دارم فکر میکنم که: «خاک بر سرم»

اونایی که بهشون گفتم این مملکت هرگز درست نمیشه: «من حق داشتم»

اونایی که بهشون گفتم این مملکت با اصلاحات فرهنگی-سیاسی درست میشه: «من زر میزدم»

اینو امروز صبح نالیدم:

و آنگاه که هزاران پرنده ی باران

تو را نوید آشیانه ای سرسبز میدهند

گوش به ندایشان بسپار و

تمام خود را بر وی تقدیم دار

که گویا این آخرین فرصت من و توست

حالم بده.

. . . . . . . . . . . .

همین بسه برای این دفعه!

متن اصلی:

آخ که اگه بدونی چقدر دلم گرفته الان. اصلاً دلیل اینی که الان اومدم دارم مینویسم همینه.

هفته ی خیلی سختی داشتیم تو زنجان با نیما. جزئیاتش بماند.

فردا تمام دوستام -اونایی که من بهشون میگم دوست، آشناها نه!- رو دعوت کردم برای شام و قلیون تو فرحزاد. شاید گشایشی بشه.

بقول یه بنده خدایی: «تو هر چقدر اعصاب خرد کنی، به جاش این امیدواریت منو کشته!»

کلاس آلمانی کرج امروز رو هم به دلیلی که به زنجان مرتبطه پیچوندم و تازه الانا رسیدم خونه. هم خسته ام و میتونم برم بخوابم و هم دلم میخواد برم شمال الان. تازه این ناله ی آلبوم محمد زارع هم الان داره بدترش میکنه. میدونم الان اگه بودی میگفتی: «خب مگه مرض داری ناله گوش میکنی؟»

خب آره دارم!

گاهی از خودم تعجب میکنم که در عین حالی که دیگه نمیکشم، بازم دارم میرم جلو!

پس نوشت:

جدیداً بجای کلید کردن به آلبوم «سرمه»ی شاهین علوی که دیگه حال تمام کسایی که عاشقش بودن رو هم داره بهم میزنه از دست من که بهش کلید کردم، خیلی زیاد تا دارم به «ریرا»ی سهیل نفیسی گوش میسپارم.

در ضمن شاید این هفته منم سازم رو ببرم زنجان. گویا تابستون رو کلاً اونجاییم با نیما!

پی اس یک(ظهر روز چهارشنبه):

مقادیری از دوستانم گویا امشب نمی آن. دیشب هم خیلی سخت گذشت.

پی اس دو(ساعت یک و چهل دقیقه ی پنجشنبه):

تازه رسیدم از تهران؛ مسواک زدم و آن شدم.

کسایی که امشب بودن:

سجاد، سیاوش، نوید، نگار، مهرنگار، دانیال، ملیکا، مهدی، صبا، حامد، نیلوفر، عماد، امیر، اسی، نیما و صد البته خودم!

امیدوارم به بچه ها خوش گذشته باشه.

مینا که نیومد.

آلیس هم.

ندا هم!

البته واقعاً هم انتظار نداشتم بیاد.

یه ذره زیاد احساس تنهایی کردم با خودم؛ اونم با وجود تمام این دوستام.

صبا اس ام اسی داد که بدترش کرد: «امیدوارم به تمام آرزوهای شب تولدت برسی»

در حالی این رو خوندم که یاد آرزوی شب تولد پارسالم افتادم؛ یا بهتر بگم آروزی شب تولد پارسال و امسالم!

فقط میخوام برم؛ همین.

پی اس تمام:

..........................

....................................................

....................................................

..........................

....................................................

....................................................

....................................................

..........................

                          ..........................

اسی جان. اینا رو برای تو نوشتم. امیدوارم اونی رو که لازمه ازش استنباط کنی!

خسته نشدی از بس دنیال معنی گشتی؟

ولش کن.

به تو چه که معنیش چیه!

اصلاً اگه بگم خودمم نمیدونم دست بر میداری؟

متن اصلی:

ای دیگه چه وضعیه؟

بعد از 27 روز بازم چیزی ندارم بنویسم.

آخه چیزایی که داره اتفاق می افته تو این ...ندگی من، نه تنها برای کسی از شماها جذاب نیست، بلکه به اکثرتون ربطی هم نداره!

آره بازم خل شدم!

که چی؟

وقتی نیستم که کسی شعور فهمیدنش رو نداره.

همان به که خل باشیم و در اقلیت!

باشد که بنگیرد و عبرت گیرید!

پس نوشت:

بینیم بابا دلت خوشه!

افزونه:

چند بار بگم؟

اصلاً تو الان اینجا چیکار میکنی؟

برو آنالی رو بخون، اه!

نمیدونم کبری یا صغری

متن اصلی:

یه مدتی هست که میخوام بنویسم

یعنی بهتره بگم یه مدتیهست که میخوام ننویسم

خسته ام

دست نوشته های روزانه ام رو هم ول کردم

همه اش شده بود خاطرات بد

شاید برگردم

شایدم نه

پس نوشت یکم:

هم کنسرت عصار خوب بود و هم کنسرت استاد ناظری معرکه

با اولی کلی خاطره زنده شد و کلی روحیه گرفتم

با دومی یکی از بزرگترین آرزوهای زندگی ام جلوی چشام اومد

پس نوشت دوم:

یونی خوبه

زندگی خوبه

همه چی خوبه

فقط منم که بدم

دارم به سالگرد تلخ ترین روزای زندگی ام نزدیک میشم

میدونم که بدون مشکلی میگذرونمشوم

ولی بازم ته دلم یه چیزی میگه: «آرمان. دارن میآن»

پس از پس نوشت:

خیلی جالبه

دقیقاً همون وقتی که فکر میکنم همه ی چیزای بد دارن تموم میشن

دقیقاً عصر همون صبح دل انگیز

یه جوری باید حالم گرفته بشه

که جاش تا سالگرد خاطرات بد شروع امسال که درون سال آینده می افته تیر بکشه

من جداً دیگه نمیدونم چی باید بگم

یعنی جداً بس نیست

به قول امیر: «آه ای خدای کلفت»

پیش نوشت:

خودم هم راضی نیستم.

نه از اینکه دیگه نمی نویسم؛

نه از اینکه یادم میره وقتی سر کلاس بودم و گوشی ام رو نبرده بودم سجاد بهم زنگ زده؛

نه از اینکه گوشی ام رو توی اتوبوس زنجان-تهران جا گذاشتم؛

نه از اینکه هی نیما میگه بیا برای این ایده یه Application Domain پیدا کن و من به ...؛

و نه از خیلی اینکه های دیگه ای که از شدت فاصله شون با من دارن تبدیل میشن به اونکه!

متن اصلی:

امروز برای شاید دومین بار تو زندگی ام به خودم حسودیم شد. نمی دونم چجوری و چرا، ولی مدت خیلی زیادی بود که به اندازه ی امشب حالم خوب نبود. دلیلش اصلاً این نبود که رفته بودم نیاوران؛ بلکه دلیلش دوستی بود که من رو به نیاوران برده بود.

امروز برای شاید دومین بار تو زندگی ام به خودم حسودیم شد. نمی دونم چجوری و چرا، ولی اگه هر روز دیگه ای بود، بعد از کلی موندن تو ترافیک مدرس و صدر و گم شدن تو قیطریه و دنبال «ناپولی» گشتن، و فهمیدن اینکه: «جناب رستوران منتقل شده به پاسداران!!!!!» یا با مغز می رفتم تو گوش کسی که ناپولی رو تبدیل به مبل فروشی کرده بود و یا تو دیوار کنار یکی از مبل هاش.

امروز برای شاید دومین بار تو زندگی ام به خودم حسودیم شد. نمی دونم چجوری و چرا،ولی امروز که بحث محسن بود، دیگه محسن و محسن Related ها برام از تمام زندگی ام مهم تر نبود. بلکه برام خودم و لحظه ای مهم ترین بود که داشتم ازش لذت می بردم. اونم تمام و کمال.

امروز برای شاید دومین بار تو زندگی ام به خودم حسودیم شد. نمی دونم چجوری و چرا،ولی نیگا کردن به یه تیکه ی کوچیک از اون شهر بزرگ از بالای بالکن سینما آزادی، منو بدجوری قلقلک داد. بحث اینکه رفتن خوبه یا بد، اینکه اعتراف کنم دلم برای این خراب شده ی کوچولوی بزرگ تنگ میشه و اینکه های دیگه برای عذاب آور نبود؛ بلکه شیرین بود و امیدبخش یه فردای خوب.

همیشه که تنهایی خوب نیست.

همیشه که رفتن و موندن قابل قیاس نیست.

همیشه که لذت یه فنجون قهوه ی داغ تو شیروونی کلبه ی جنگلی رو نمیشه با تمام دنیا عوض کرد.

همیشه که ...

ولی نه؛

همیشه نگاهی که امروز و امشب داشتم، نگاهی با چشمایی خسته؛ به چشمایی شاید خسته تر، خواب آلوده تر، ولی پر از انرژی و شور و هزار تا چیز دیگه رو حاضرم با تموم فنجون قهوه های دنیا، با تموم کلبه های دنیا توی تموم جنگلای دنیا، عوض کنم.

همیشه که رهایی بد نیست.

همیشه که انتظار و ترس قابل قیاس نیست.

همیشه که خداحافظی پیش از نیمه شبای تهران رو نمیشه کنج دیوار دل گذاشت، که شاید روزی تبدیل به درودی بشه.

ولی نه؛

همیشه خداحافظی ای رو که امشب داشتم، با دستایی پژمرده؛ به دستایی شاید پژمرده تر، لرزون تر، ولی پر از گرمای شومینه ی «بوکا»ی نیاوران رو حاضرم با تموم درود های دنیا تو تموم شبای دنیا تو تموم شهرای بزرگ و کوچیک دنیا عوض کنم.

میبینی؟

میگم که . . .

امشب یه جور دیگه ام!

پس نوشت:

گفتم که حالم خوبه.  باور کن!

پی اس(!!!):

این رو فراموش کردم. آلیس یه متنی نوشته به اسم «تولدت مبارک» که برای من خیلی لذت بخش بود خوندنش. نمیتونم قول بدم ولی امیدوارم اونقدر وقت داشته باشی که بخونیش و شاید برای تو هم لذت داشته باشه. من که دوبار پشت سر هم خوندمش!

در ضمن، حالا که بحث تولد شد؛ مینای عزیزم، با اینکه دیر شده ولی تولدت مبارک!

پیش از پیش نوشت:

ببخشید که پیش نوشتم از متنم زیادتر و سنگین تره و پس نوشتم نیست! فقط می تونم بگم که توش فحش زیاد داره!

پیش نوشت:

قرار بود امروز و اینجا دروغ بنویسم. میخواستم ببینم خودم رو میتونم باهاش ارضا کنم یا نه.

دلم نیومد. یعنی راستش پیش خودم گفتم: «که چی بشه؟! اونا که نمیدونن. خودت هم که میدونی!»

آره خلاصه.

اینی که کم می نویسم، یا به زغم بعضیا نمی نویسم -البته اونایی که منو نمیخونن اصلاً غلط کردن الان اینجان که ببینن کم می نویسم یا زیاد!- اصلاً به این دلیل نیست که وقت ندارم بنویسم و امتحانام زیاده و از این دلایل ابلهانه ای که چند جا دیدم! تنها دلیلش اینه که نه زیاد وقت فکر کردن دارم -و چون تا فکر نکنم نمی نویسم، در نتیجه نمی نویسم!- و نه زیاد حال نوشتن و نه اصلاً حال فکر کردن!

وقتم رو پر میکنم با یه سری چیزا:

با بچه های یونی می زنیم تو سر و کله ی هم!

با بچه های غیر یونی میزنیم تو سر و کله ی هم! (دنبال لینک نگرد، مگه خودت پدر برادر نیستی؟!؟!)

میرم bitefight و وقتمو می گذرونم!

مقاله های مختلط دانلود میکنم و میندازم تو شومینه و سوختنشون رو قبل از خونده شدن به نظاره می شینم!

مقاله هایی رو که دلم نمی آد بسوزونم، میذارم تو از این قاب پلاستیکیا و نگاشون می کنم هر روز صبح؛ و می خندم!

صفحه ی گوشی W960i ام رو که مدام لکه میشه، با لباسم پاک میکنم.

.

.

.

و در کنار تمام این ها یه پروسس run میکنم که platform-free هستش و توش یا بهتره بگم روش به بدبختیای خودم زار می زنم!

به هر صورت ببخشید. می بینین که وقت نمیشه بنویسم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

متن اصلی

از یه چیزی تو زندگیم حالم به هم میخوره. اونم اینه که همه چیز تکرار میشه برام.

لطفاً بی اینی که بدونین دارم چی میگم نگین برای همه همین طوریه.

منظورم من همه چیزه! یعنی آدمای چهار سال پیش دوباره الان میآن! میفهمی؟

راستش اینی که گفتم به خودی خود بد نیست، قبول دارم.

ولی می ترسم؛ از یه چیز. یا بهتره بگم از یه کسی که اگه بیاد . . .

وای! اگه بیاد بدبخت میشم. شبیه بازگشت لورد والده مورته برام. نمیتونم بگم نمیخوام برگرده و نمیتونم بگم میخوام. حالا فهمیدی چرا این تکرار خیلی مزخرفه؟

هر کی خواست بدونه کیا برگشتن بگه اگه صلاح بدونم براش میگم!

هر کی هم خواست بدونه کیا ممکنه برگردن بگه ولی جوابشو نمیدم.

(به این میگن آزادی بیان. غیر از اینه تعریفش؟!؟!)

پی نوشت؟!؟!؟!

پیش نوشت، متن اصلی و پس نوشت (یصورت زیپ شده):

مدت زیادیه که میخوام بنویسم، ولی دلایل زیادی و علتهای بسیاری جلومو گرفت. خیلی دوست ندارم در موردش حرف بزنم؛ اونم اینجا که شاید بهتر باشه کمی خوش روحیه تر باشم. فقط اینکه اتفتاقات خوبی برام نیافتاد.

تو این مدت دیدیم که تاریخ تکرار میشه و اینکه چجوری تکرار میشه؛ یه سری اتفاقاتی که دقیقاً پارسال همین موقع افتاد و یه سری شرایط که دقیقاً پارسل همین موقع داشتم دوباره برام پیش اومد؛ البته نه کاملاً. ولی خب منو به یاد اون روزها انداخت، و روزهای خوب بعدش و روزهای بد بعد از اون روزای خوب.

اکثر آدما و خاطرات اون دوره دوباره تو ذهن و زندگی ام شکل گرفتن از نو.

در کنارش دانشگاه و دردسرهایی که پیش اومد هم مؤثر بود تا ماه خوبی نباشه.

به هر حال گذشت، تمام اون چیزی که گذشت؛ با تمام یادگارهای خوب و بدش. منو هم تحت تأثیر خودش گذاشت؛ بهتره بگم مثل یه سیلاب از روی من گذر کرد.

ولی من هنوزم همون جایی ایستادم که بودم.

نه چندان استوار بودم تو این مدت ولی خودمو حفظ کردم از شر و خیر گذری.

تا ببینیم که بعد از این چه پیش آید!!!

دیشب حرف های لیلا حاتمی را می خواندم که از خاتمی خواست بیاید

دیشب نوشته ی ابراهیم رها را میخواندم که حرف های لیلا را به زبان دیپلماسی روز برای خاتمی ترجمه می کرد

دیشب نوشته های ابطحی را می خواندم که درباره ی کمپین حرف می زد

دیشب به روزهای اول می اندیشیدم که شوق انتخابات در ما و سید بود

دیشب به روزهای وسط می اندیشیدم که سید می گریست

دیشب به روزهای آخر می اندیشیدم که سید را در دانشگاه تهران مؤاخذه کردیم و بعدش کلی لذت بردیم

لذتی که هیچ شرابی و قلیانی به ما نداد

لدتی که از ته دل بود

لذت جامعه ی مدنی ای بود که به سید غر می زدیم چرا محقق نکرده ادش

دیشب به روزهایی می اندیشیدم که آن ها (دیگران؛ به قول سریال LOST) بچه ها را از طبقه ی بالای خوابگاه پرتاب می کردند و ما سید را خِفت

دیشب به روزهایی می اندیشیدم که آن ها فروهر و زنش را به بهشت هدایت می کردند و ما سید را خفت

دیشب به روزهایی می اندیشیدم که آن ها مختاری و پوینده را خفت می کردند و ما سید را!

دیشب به روزهایی می اندیشیدم که آن ها داشتند حتی قالیباف را اسکل می کردند و ما در به در دنبال تک رأی برای معین بودیم

دیشب به روزهایی می اندیشیدم که . . .

روزهایی که روز بودند

حتی شب های شان هم روز بود

نور امید داشت

نور امید به ابطحی، به معین، به نجفی، حتی به روحانی!

بلی همان روحانی که داشت بی صدا کارهای پرونده ی هسته ای را به پیش می برد و ما اصلاً نمی دانستیم که تأسیسات هسته ای یعنی چه!

دیشب خوابم نمی برد

دیشب اصلاً خوابم نمی برد

دیشب حس وطن پرستانه ام بالا زده بود

تا زیر گلویم

و می فشردش

دیشب می خواستم لیلا حاتمی باشم

دیشب می خواستم ابراهیم رها باشم

دیشب می خواستم محمد علی ابطحی باشم

دیشب می خواستم محمد علی نجفی باشم

حتی دیشب می خواستم خاتمی باشم

تا به سید بگویم

«سید جان، رحم و مروتت کجا رفته؟ بابا آخه چقدر ایتالیا؟ بسه دیگه. پاشو بیا خونه. اینجا همه منتظرن. آخه اون ها دارن بچه ها رو دوباره خفت می کنن. سید جان، به جان خودت نباشه، به جان بچه ها؛ حالا می فهمم چرا گریه کردی. آخه اگه خبر نداری بدون که ملت همه تو این مدت گریه کردن. سید جان، به جان خودت نباشه، به جان بچه ها؛ حالا می فهمم وقتی بهت می گفتیم اشک تمساح می ریزی توی دلت چه آشوبی می شد. آخه اگه خبر نداری بدون که ملت تو این مدت دل شون آشوب بوده. سید جان، به جان خودت نباشه، به جان بچه ها؛ حالا می فهمم که وقتی توی خیابون و بیابون و جاده عباس آباد-کلاردشت و ورودی یوسف آباد و کنار در ورودی وزارت کشور و همه جاهای دیگه می گفتیم سید ریده، چه شکلی می شدی. آخه اگه خبر نداری بدون که ملت تو این مدت همه به خودشون ریدن. راستش می دونم این حرفا فایده نداره. از چند ماه پیش خودمو گول می زدم که: سید منتظره اوباما رأی بیآره بعد بیآد. آخه مطمئن بودم عمراٌ نمی ذارن اوباما رأی بیاره. ولی از صبح چهارشنبه ی هفته ی پیش؛ دقیقاً یه هفته شده دیگه؛ دیگه دل تو دلم نیست. همه اش به خودم می گم اگه سید نیآد که بازم من خراب کردم! سید، اقتصاد رو بی خیال، پول نفت هم نمی خاد بیاری توی سفره ی مردم، روابط خارجی هم خودت بهتر از من بلدی، تازه اصلاً فکر منی که می خوام از این مملکت فرار کنم رو هم نکن، کاری هم به اشک های لیلا نداشته باش چون علی مصفا خودش بلده چجوری دلداریش بده و اشک هاش رو پاک کنه، به ایمانت هم کار ندارم چون به خودت ربط داره، یادته که تو دلم بهت گفتم سید ایمان ما رو به بازی نگیر! اصلاً کاری به هیچ چیزیت ندارم، حتی به اشن که اگه شیخ بیآد اوضاع رو خراب می کنه. فقط جون اون خدایی که می پرستی و با من قهره، به آبروی من پیش خودم فکر کن. آخه اوباما رئیس جمهور شده. زود بیا که بچه ها منتظرن، می خوان بریزن سرت و خفتت کنن که تو این مدت کجا بودی. راستی یادت باشه، داری برمیگردی ایران. یهو جلوی دوربین با دخترا دست ندی ها. یادت نمی ره که؟ اوکی. دمت گرم. اگه من خواب بودم نذار بیدارم کنن. آخه تا دیروقت داشتم به روزای آلبالویی قدیم مون فکر می کردم. امیدوارم فردا صبح ببینمت. زود بیدار نشو. آخه می خوام برم برات سنگک بگیرم. میدونی که هشت پخت می کنه. راستی. اگه از احوال ما جویا باشی، ملالی نیست جز دوری شما. سید به آبروت قسم آبروم رو نبر»

پس نوشت:

سخت نگیرم؟ نمیشه آخه

تو را دعوت میکنم؛ به حضور در سریال خستگی هایم

تو را دعوت میکنم؛ به تماشای میهمانی تنهایی هایم

تو را دعوت میکنم؛ به شکستن هر آنچه باید و نباید

تو را دعوت میکنم؛ به دیدن هر آنچه شاید و نشاید

تو را دعوت میکنم؛ به سکوت عمده ی فریادهایم

تو را دعوت میکنم؛ به سکون تمام ترانه هایم

تو را دعوت میکنم؛ به اینکه با منی و بی توام

تو را دعوت میکنم؛ به بی منی و با توام

تو را دعوت میکنم؛ به پیروزی خشک یک کلام

تو را دعوت میکنم؛ به ترنم سبز یک سلام

تو را دعوت میکنم؛ به شهادت تمام اندام هایم

تو را دعوت میکنم؛ به مخالفت سرانگشتانم

تو را دعوت میکنم؛ که همیشه و همه جا با من باشی

تا بدانی و بدانم که می دانی و بدانی که می دانم که می دانی

تو را دعوت میکنم؛ که تمام حادثه را از نزدیک باشی

تا ببینی و ببینم که می بینی و بدانی که می بینم که می بینی

ای تمام هر آنچه خواهانم

ای شعور اشعار دیوانم

ای گریز من از دست خویشتنم

ای شبانگاه شعر تو پوشش تنم

کاش می بودی و می بودم

کاش می دیدی و می دیدم

کاش خنده ات را می چشیدم

کاش گریه ات را می بوسیدم

تو را دعوت میکنم؛ به میهمانی خش خش گام هایم

تو را دعوت میکنم؛ به سمفونی ریزش برگ هایم

همین یک بار را؛ تنها همین یک بار را باش برایم

تو را دعوت میکنم؛ به همین یک بار دیدنت؛ ای تمام رویایم

بیست و نه مهر هشتاد و هفت

درود

پیش نوشت:

نداریم

متن اصلی:

داریم

همین جاست

بخونش

داستان یک معاشقه در یک پرده و دو نیم پرده

چشماش رو باز کرد

نگاهی به ساعت انداخت

طرفای پنج صبح بود

اینو با نگاه کردن به ساعت نفهمید بلکه با شنیدن صدای ماشین آشغالانس و مأمور آشغالانسی فهمید که داشت مثل همیشه توی خیابون برای دل بزرگش سوت می زد

همیشه بهش حسودی می کرد

البته اگه ماشین آشغالانس اون ساعت اونجا نبود باز هم می تونست بفهمه که ساعت پنج صبحه

تا جایی که یادش می اومد یه ساعت رومیزی روی میزش بود

البته آخرین باری که دیده بودش، به گمون خودش مدتها پیش بود

همون جوری که چشماش رو باز کرد، تلألو یه سری نور رو روی سقف دید

آخه همیشه عادت داشت به پشت بخوابه، اونم با دو تا بالش

با دستش، دست راستش سمت راست تخت دونفره ای رو که روش خوابیده بود آروم لمس کرد

از روی ملحفه ای که نور سپیدش تمام اتاق رو منقلب کرده بود گرمای بدنی رو لمس کرد که چند ساعتی بیشتر از هم آغوشی باهاش نگذشته بود

نگران بود که رفته باشه

یا همه ی اون اتفاقات رو توی خواب دیده باشه

شایدم برای همین بود که جرأت نداشت سرش رو برگردونه به سمت میزی که ساعت روش بود

و چند دقیقه ای با چشمهای باز منتظر شد تا آشغالانس محبوبش سر برسه و آهنگ محبوبش رو سوت بزنه

مهم اینه که الان خیالش راحت شده بود

آرتور، بیست و هشت ساله، متولد لندن، ساکن بریستول،

مدیر روابط عمومی شرکت بیمه ی Life Time Guarantee

مردی با حقوق کافی

مردی جذاب

مردی جوون

مردی تنها

مردی تا همین چند ساعت پیش باکره

اینا چیزایی بود که بعد از لمس اون بدن گرم به ذهنش رسیده بود

لبخندی روی لبهاش نقش بست

چشماش رو بست

سعی کرد تمام ثانیه های معاشقه ای رو که شاید ده سال یا بیشتر براش صبر کرده بود مجسم کنه

از لحظه ای که توی سینما کنار هم جا خوش کردن

تا وقتی که توی بار کنار سینما دست هاشون توی هم گره خورد

از لحظه ای که جسیکا چشمای خندونش رو توی چشمای آرتور گره زد

تا وقتی که گفت: «من دیرم شه، می تونم بیام پیش تو؟»

از لحظه ای که وارد خونه شدن

تا وقتی که جسیکا شیشه ی شامپانی رو باز کرد و توی گیلاس ها ریخت

از لحظه ای که عشق بازی شون گرم شد

تا وقتی که ناخودآگاه روی تخت در هم گره خورده بودن

ناگهان چشمانش باز شد

لبخندش خشک شد

مثل وقتی که برق میره و صفحه ی مانیتور آدم یکهو خالی میشه

مثل برگه ی کاغذی که مدت زیادی برای یه طراحی روش زحمت کشیده باشی و وقتی سرت رو برمی گردونی تا کسی رو نگاه کنی که دوستش داری، باد ازت بدزدتش و دیگه رو میز پارک جلوی صورتت نباشه

کجا رفته بود؟

اتفاقات دوازده ساعت اخیر برای آرتور ناگهان محو شده بود

چشماشو باز کرد

نه، فراموش نگرفته بود، فقط نمی تونست دیگه تجسمشون کنه

مثل خوابی که دیدی و تا دو سه دقیقه بعد از بیداری کاملاً می بینیش

ولی ناگهان کاملاً نمی بینیش

بازم چشماشو بست

نه

باز کرد

نه

بازم بست

دستشو دوباره به جستجوی جسیکار آروم آروم حرکت داد

هنوز بود

ولی چرا صدای نفس کشیدنش رو نمی شنید

می ترسید برگرده و نگاهش کنه

نکنه کس دیگه ای اونجا بود

مثلاً Pepe سگ آقای ویلکینز، که برای فوت مادرش به گلاسکو رفته بود و اون رو مهمون آرتور کرده بود

توی جستجو دستش به یه تیکه پلاستیک خورد

برش داشت

آوردش جلوی صورتش

چشماشو آروم باز کرد

پوسته ی کاندومی بود که استفاده کرده بودن

یه شاهد زنده

پس با سگ اقای همسایه نخوابیده بود!

نکنه مست بوده!

صدای ناله ی جسیکا، وقتی داشت توی خواب غلت می خورد تمام این مزخرفات رو از مغز آرتور پاک کرد

همه چی به حالت قبلی برگشت

بازم اون لبخند شیرین

بازم اون صحنه های جدید برای ذهن آرتور

بازم اون خاطرات تلخ این ده ساله

بازم اسمی که همیشه براش یه خوشآیندی تلخ رو به همراه می آورد: آنیکا

اسمی که براش ده سال صبر کرده بود

اسمی که هر بار، هر جا، هر وقت می شنید، گُر میگرفت

اسمی که همیشه صاحبش رو دوست داشت

از ته قلب

اسمی که باعث شده بود آرتور هرگز با هیچ دختری ارتباطی نداشته باشه

اسمی که . . .

دیروز روز مهمی تو زندگی آرتور بود

دیروز روزی بود که جاناتان، شوهر دوم آنیکا اون رو به قتل رسونده بود

دیروز روزی بود که خیال آرتور از اینکه شاید روزی بتونه آنیکا رو داشته باشه راحت شده بود

دیروز روزی بود که برای اولین بار، آرتور دوست دختر داشت

دیروز روزی بود که برای اولین بار قرار شده بود آرتور با یه دختر خوابیده بود

دیروز روزی بود که جسیکا از بس خندیده بود، کم مونده بود نفس کشیدن یادش بره

آخه آرتور بهش گفته بود که اون اولین دوست دخترشه و تا حالا هم با هیچ دختری تجربه ی تخت خوابی نداشته

دیروز روز بدی بود؟

دیروز روز خوبی بود؟

مهم این بود که دیگه دیروز گذشته بود

تمام دیروز و دیروزهای این سالها

این دوران گذار زندگی آرتور

دست انداخت و تلفن همراهش رو برداشت

بدون اینکه نگاهی بهش بندازه یک پیام کوتاه برای همکارش فرستاد: «سلام پل، من امروز سر کار نمی آمو لطفاً هماهنگی های لازم رو انجام بده. شاید عصری دیدمت. آرتور دیگه باکره نیست!»

صدای رسیدن پیامش به پل رو که شنید، ناگهان و به سرعت روی تخت به حالت عمودی نشست

این کارش باعث شد جسیکا چشم هاش رو باز کنه.

- چته مرد؟ خوبی؟

- آره. خوبم. راضی بودی؟

- اوهوم. خوب بودی.

- پس پاشو که میخوام تمام روز مردونگی ام رو بهت نشون بدم.

- (جسیکا با خنده ای از روی شیطونی) دست بردار. تو باید بری سر کار. منم دیگه توانی ندارم. مطمئنم تا شب هر دومون زنده می مونیم.

برای بار اول آرتور به صورت جسیکا نگاه کرد؛ توی تاریکی گرگ و میش هوا. به سمت راست خم شد. دست چپش رو بلند کرد و گذاشت روی شونه ی جسیکا.

- من امروز سر کار نمیرم. تو هم هیچ کجا نمیری. امروز می خوام اسم مون رو بفرستم توی کتاب رکوردهای گینس.

- (جسیکا هم چنان میخنده) اوه اوه. خدا به دادم برسه.

***

ساعت شانزده بود که جسیکا موهاش رو خشک کرده بود و آماده شده بود که بره بیرون تا برای شام خرید کنه.

***

ساعت شانزده و بیست وهفت دقیقه بود که صدای جیغ جسیکا، خانم ماگدا میکال همسایه ی کناری و زوج جوون رابینسون رو مجبور کرد که خودشون رو به واحد آرتور برسونن. آرتور رگش رو توی حمام خونه اش زده بود. Pepe کنار آرتور دراز کشیده بود. پوسته ی پلاستیکی کاندوم رو توی دهن گرفته بود و نگاه غمگینش رو دوخته بود به آینه ی قدی حمام.

آرمان دیدنده

دوشنبه چهار شهریور هشتاد و هفت

ساعت دوازده و بیست و پنج دقیقه تا ساعت سیزده و سه دقیقه

پس نوشت:

شاید داشته باشیم ولی اجازه ی خوندنش رو به همه نمی دم

می تونی شانست رو امتحان کنی و ازن بخوای برات بفرستمش

ولی اگه نفرستادم ناراحت نشو

می دونم که دیر به دیر می نویسم

عمدیه به خدا

در ضمن

بابا

نتایج ارشد نیومده هنوز

اَه

دهن منو سرویس کردین

***

افزونه

امروز، سه شنبه پنجم شهریور ماه، نتایج ارشد اومد و من در رشته ی علوم کامپیوتر برای مقطع ارشد در مرکز تحصیلات تکمیلی زنجان برای دوره ی روزانه پذیرفته شدم

• نیلوفر و عماد
  
• سجاد
• سیاوش
• آلیس
• نسیم

• غرور
• حسادت
• حرص
• نیاز (آلیس باور کن به هرم مازلو ربطی نداره این پست)
• عادت
• عشق
• امید بیهوده