ناتمام تنها

شیدایی

armanmanutd — Mon, 02 Nov 2009 08:23:18 GMT

پیش نوشت:

نه تنها وقت

نه تنها حال و حوصله

نه تنها دل و دماغ

و نه تنها خیلی چیزای تنها ولی جفت شده ی دیگه تو ذهنم رو دارم

بلکه نه تنها دلم نمیخواست بنویسم این مدت رو

و نه تنها الان هم دلم نمیخواست

بلکه خماری بد دردییه!!!

متن اصلی:

مدتیه دارم فکر می کنم. می دونم برای خیلیاتون عجیبه، ولی باور کنین؛

من بازم دارم فکر می کنم. بعد از مدتها.

در نتیجه اگه اونایی که منو می بینن، یا می دیدن، به این نتیجه رسیدن که کارهای محیر العقول انجام می دم، بهتره خودشون با زبون خوش منو ببخشن.

چون در غیر اینصورت نمی تونم هیچ کمکی بهشون بکنم.

فعلاً همین!

پس نوشت:

شما جدی نگیر

از عوارض سفرهای استانیه

الان می فهمم

این مموتیه بدبخت گناهی نداره

کلاً ساعت بدنش خراب شده

مجبوره اشعاری از خودش سرایش کنه

شما ببخشین

افزونه ی فردا صبح نگارش:

گندش بزنن. چرا نمیذاری یه ماه عین آدم زندگی کنم خب؟ دیگه داری حالمو بهم میزنی. اسم خودتو گذاشتی خدا؟ گمشو بابا

با نوای وِیولون . . .

armanmanutd — Mon, 21 Sep 2009 10:59:46 GMT

پیش نوشت: این نظر منه!

متن اصلی:

The secret of a good kiss,

is the girl's smile,

and the man's smell

پس نوشت:

خیلیا میگن برعکسه، ولی این نظر منه!

نوش!

armanmanutd — Sun, 06 Sep 2009 20:29:18 GMT

پیش نوشت:

شمال هم رفتیم و برگشتیم، ولی بازم نشد!

متن اصلی:

تا حالا چند بار شده که یه ...ی بخوری و دقیقاً وقتی داره میره پایین بگی:

«ولی عجب ...ی خوردم ها. اه»

برای من بارهای زیادی اتفاق نیافتاده راستش، ولی اون بارهایی که افتاده، دقیقاً از طبقه ی نهم یا دهم افتاده و مستقیم هم افتاده وسط مغزم.

البته دوستانی هستند که لطف دارن به من و الان میگن:

«آخه تو اصلاً مغز داری که چیزی هم یک در هزار بخوره توش؟!؟!»

آقا یا خانمی که شما باشی، این دوستان چرت زیاد میگن، شما توجه نکن.

کجا بودیم؟!؟! . . . آها! آره خلاصه آخرینش همین امروز بود که دیگه تا دقایقی دیگه میشه دیروز.

خدا باعث و بانیش رو از همه ی بدی ها حفظ کنه، چون برام خیلی عزیزه. شاید دلیلش هم همینه که خوردم، با اینکه می دونستم دو دقیقه بعدش به خوردنم معترف خواهم شد.

خلاصه که بعد این خوردن هام، همیشه به جای معده درد، دچار یه درد دیگه میشم، که اسم علمیش «پریود روحی» هستش و عوام الناس بهش میگن «چت مغزی». بازم در مورد اون دوستان علاقه مند به موضوعات مرتبط با مغز، شما رو ارجاع میدم به اونجا که شما خیلی آقایی/خانمی. بودی حالا! یه چایی در خدمت باشیم. . . نه به جون حاجی راه نداره، باید افطارو بمونی پیش ما . . .

ای بابا. مث اینکه بازم مونولوگ یه فیلم دیگه رو با این نوشته هام قاطی زدم. شرمنده دیگه. اینم از عوارض همین بیماری گاه به گاه بنده اس.

به هر حال، برام دعا کنین هم بعید می دونم افاقه کنه، چون مدت زیادیه با اون یارو بالاییه کل کل داریم و برای گرفتن حال من هم شده دعاهای خیرتون رو برعکس اجابت میکنه. لطفاً دعای غیر خیر همی نفرمایید که من امتحانش کردم، تیز تر از این حرفاس. سریع می گیره و مستقیم می کنه تو پاچه ام.

همه ی اینا رو گفتم که چی؟!؟!؟!

اگه گفتی؟

آها!

دیدی کم آوردی؟!؟!

پس نوشت:

به نظرت من چیزم خله آیا؟!؟!

نامه، اثری از احمد شاملوی بزرگ. به مناسبت روزگاران در زندان همه ی ایرانی ها

armanmanutd — Wed, 26 Aug 2009 06:01:02 GMT

بدان زمان که شود تيره روزگار، پدر!
سراب و هستو روشن شود به پيش ِ نظر.

مرا ــ به جان ِ تو ــ از ديرباز مي‌ديدم
که روز ِ تجربه از ياد مي‌بری يک‌سر
سلاح ِ مردمي از دست مي‌گذاری باز
به دل نمانَد هيچ‌ات ز رادمردی اثر

مرا به دام ِ عدو مانده‌ای به کام ِ عدو
بدان اميد که رادی نهم ز دست مگر؟
نه گفته بودم صدره که نان و نور، مرا
گر از طريق بپيچم شرنگ باد و شرر؟

کنون من ايدر در حبس و بند ِ خصم ني‌اَم
که بند بگسلد از پای من بخواهم اگر:
به سايه‌دستي بندم ز پای بگشايد
به سايه‌دستي بردارَدَم کلون از در.

من از بلندی‌ ِ ايمان ِ خويشتن ماندم
در اين بلند که سيمرغ را بريزد پر.
چه درد اگر تو به خود مي‌زني به درد انگشت؟
چه سجن اگر تو به خود مي‌کني به سجن مقر؟
به پهن دريا ديدی که مردم ِ چالاک
برآورند ز اعماق ِ آب ِ تيره دُرَر

به قصه نيز شنيدی که رفت و در ظلمات
کنار ِ چشمه‌ی جاويد جُست اسکندر
هم اين ترانه شنفتي که حق و جاه ِ کسان
نمي‌دهند کسان را به تخت و در بستر.

نه سعد ِ سلمان‌ام من که ناله بردارم
که پستي آمد از اين برکشيده با من بر.

چوگاه ِ رفعت‌ام از رفعتي نصيب نبود
کنون چه مويم کافتاده‌ام به پست اندر؟

مرا حکايت ِ پيرار و پار پنداری
ز ياد رفته که با ما نه خشک بود نه تر؟
نه جخ شباهت ِمان با درخت ِ باروری
که يک بدان سال افتاده از ثمر ديگر،
که ساليان ِ دراز است کاين حکايت ِ فقر
حکايتي‌ست که تکرار مي‌شود به‌کرر.

نه فقر، باش بگويم‌ات چيست تا داني:
وقيح‌مايه درختي که مي‌شکوفد بر
در آن وقاحت ِ شورابه، کز خجالت ِ آب
به تنگ‌بالي بر خاک تنزند آذر!

تو هم به پرده‌ِ مايی پدر. مگردان راه
مکن نوای ِ غريبانه سر به زير و زبر.
چه‌ت اوفتاده؟ که مي‌ترسي ار گشايي چشم
تو را مِس آيد رويای ِ پُرتلالو ِ زر؟
چه‌ت اوفتاده؟ که مي‌ترسي ار به خود جُنبي
ز عرش ِ شعله درافتي به فرش ِ خاکستر؟
به وحشتي که بيفتي ز تخت ِ چوبي ِ خويش
به خاک ريزدت احجارِ کاغذين‌افسر؟

تو را که کسوت ِ زرتار ِ زرپرستي نيست
کلاه ِ خويش‌پرستي چه مي‌نهي بر سر؟
تو را که پايه بر آب است و کارمايه خراب
چه پي فکندن در سيل‌بار ِ اين بندر؟
تو کز معامله جز باد دستگيرت نيست
حديث ِ بادفروشان چه مي‌کني باور؟

حکايتي عجب است اين! نديده‌ای که چه‌سان
به تيغ ِ کينه فکندند ِمان به کوی و گذر؟
چراغ ِ علم نديدی به هر کجا کُشتند
زدند آتش هر جا به نامه و دفتر؟

زمين ز خون ِ رفيقان ِ من خضاب گرفت
چنين به سردی در سرخي‌ ِ شفق منگر!
يکي به دفتر ِ مشرق ببين پدر، که نبشت
به هر صحيفه سرودی ز فتح ِ تازه‌بشر!

□

بدان زمان که به گيلان به خاک و خون غلتند
به پای‌ْمردی، ياران ِ من به زندان در،
مرا تو درس ِ فرومايه بودن آموزی
که توبه‌نامه نويسم به کام ِ دشمن بر؟
نجات ِ تن را زنجير ِ روح ِ خويش کنم
ز راستي بنشانم فريب را برتر؟
ز صبح ِ تابان برتابم ــ ای دريغا ــ روی
به شام ِ تيره‌ی رودرسفر سپارم سر؟
قبای ديبه به مسکوک ِ قلب بفروشم
شرف سرانه دهم وان‌گهي خرم جُل ِ خر؟

□

مرا به پند ِ فرومايه جان ِ خود مگزای
که تفته نايدم آهن بدين حق

ير آذر:
تو راه ِ راحت ِ جان گير و من مقام ِ مصاف
تو جای امن و امان گير و من طريق ِ خطر!

۱۳۳۳

زندان ِ قصر

مرده شور

armanmanutd — Wed, 19 Aug 2009 11:23:18 GMT

پیش نوشت، متن اصلی و پس نوشت همگی در یک کلام خلاصه می گردند:

اعصابم خورده

بعد از این همه روزه ی سکوت گرفتن تو اینجا و اونجا و همه جا

بعد از تحمل کلی رنج بابت مسائلی

بعد از تحمل کلی درد بابت مسائل دیگه ای

و بعد از بسیاری تحمل های دیگه که شاید خودمم چیزی ازشون ندونم

همین الان تمام تابستونم نابود شد

درخواست ویزام رد شده و من بازم شکست بدی خوردم

گند

پس از نوشت:

خب پشیمون شدم

عجب روز گهی بود امروز

هتل هم میگه پولتو پس نمیدم داداش

برا خاطر یه مقاله ی لعنتی 700 تومن ناقابل رفت تو ماتحتم

حالم شدیداً بده

بیشتر از همه احساس تنهایی ای که دارم داره منو میکشه حسی که داره به دو سالگیش نزدیک میشه

و من تا شروع می کنم به تنها نبودن، نمیشه

چرا؟

نمی دونم

گند به این زندگی

خسته شدم از اینکه آدم خوبی باشم و هی ببینم که داره بهم فرو میشه از همه جا

خدا اگه دستم بهت برسه!

من می دونم و تو!

راست میگی بیا بشینیم حرف بزنیم راجع به تمام گندایی که زدی تو این مدت

آخه اینکاره نیستی دادا مجبوری؟

از ما بکش بیرون

و در نهایت:

من دچار خفقانم
خفقان…
من به تنگ آمده ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم ، آی
آی با شما هستم این درها را باز کنید
من به دنبال فضائی می گردم
لب بامی …
سر کوهی…
دل صحرائی …
که در آنجا نفسی تازه کنم
می خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد
من هوارم را سر خواهم داد
چاره ی درد مرا باید این داد کند
از شما خفته ی چند
چه کسی می آید با من فریاد کند

پس از نوشت تر:

آرمان: حال منو می گیری، آره!؟

خدا: دو نقطه دی!

آرمان: کوفت!

خدا: دیگه قرار نشد تو جمع بی ادب بشی ها! حواست باشه اینای دیگه بفهمن پر رو میشن!

آرمان: یعنی من اگه دهن تو رو سرویس نکردم نامردم!

خدا: اِ! میگم ببند گاله رو!

آرمان: آها . . . چیز . . . یعنی من اگه دهن تو . . . چیز . . . یعنی من اگه روی تو یکی رو کم نکنم نامردم!

خدا: حالا بهتر شد. بریم برای دور بعد نمودن در پاچه ی تو!

آرمان: برو ببینم تا کجا می خوای پیش بری!؟!؟!

آرمان: آااااااااااااااااااااااااااااااااااای مامان!

شعری زیبا از دکتر شریعتی‌

armanmanutd — Mon, 20 Jul 2009 06:29:18 GMT

پیش نوشت:

دیرتر می نویسم که نگید جو نماز جمعه گرفته بودش.

هرگز پشیمون نیستم از رفتنم.

متن اصلی:

شعری است شاهکار از دکتر علی شریعتی، دگراندیش دینی معاصر خدا بیامرز. ممنون از مینای فراست عزیز برای ارسال این شعر

پريشانم،
چه مي‌خواهي‌ تو از جانم؟!
مرا بي ‌آنکه خود خواهم اسير زندگي ‌کردي.
خداوندا!
اگر روزي ‌ز عرش خود به زير آيي
لباس فقر پوشي
غرورت را براي ‌تکه ناني
‌به زير پاي‌ نامردان بياندازي‌
و شب آهسته و خسته
تهي‌ دست و زبان بسته
به سوي ‌خانه باز آيي
زمين و آسمان را کفر مي‌گويي
نمي‌گويي؟!
خداوندا!
اگر در روز گرما خيز تابستان
تنت بر سايه‌ي ‌ديوار بگشايي
لبت بر کاسه‌ي‌ مسي‌ قير اندود بگذاري
و قدري آن طرف‌تر
عمارت‌هاي ‌مرمرين بيني‌
و اعصابت براي‌ سکه‌اي‌ اين‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمين و آسمان را کفر مي‌گويي
نمي‌گويي؟!
خداوندا!
اگر روزي‌ بشر گردي‌
ز حال بندگانت با خبر گردي‌
پشيمان مي‌شوي‌ از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت.
خداوندا تو مسئولي.
خداوندا تو مي‌داني‌ که انسان بودن و ماندن
در اين دنيا چه دشوار است،
چه رنجي ‌مي‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

پس نوشت:

پیشنهاد می کنم آلبوم جدید سهیل نفیسی به نام ترانه های جنوبی را

افزونه:

«دوست هنرمندم» ای به بهانه ی این شعر، متنی از دکتر شریعتی برام گذاشت که ترجیح دادم با شماها هم در میونش بذارم. اون فکر کرد شاید برای من جذاب باشه، من هم برای شما:

«دکتر علی شریعتی انسانها را به چهار دسته تقسیم کرده است: 1. آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم نیستند عمده آدمها. حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم میشوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند. 2. آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم نیستند مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشتهاند. بی شخصیتاند و بی اعتبار. هرگز به چشم نمیآیند. مرده و زندهاشان یکی است. 3. آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند آدمهای معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می گذارند. کسانی که هماره به خاطر ما میمانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم. 4. آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هستند شگفت انگیز ترین آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمیتوانیم حضورشان را دریابیم. اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم آهسته آهسته درک میکنیم. باز میشناسیم. می فهمیم که آنان چه بودند. چه می گفتند و چه می خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار میگیریم قفل بر زبانمان میزنند. اختیار از ما سلب میشود. سکوت میکنیم و غرقه در حضور آنان مست میشویم و درست در زمانی که میروند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد»

«ایران کهن» از استاد شهرام ناظری، با سپری شدن یک ماه از بدترین شب زندگیم

armanmanutd — Mon, 13 Jul 2009 20:09:18 GMT

پیش نوشت:

پس از اعتراض استاد شجریان به صدا و سیما و حمایت ایشان از جنبش سبز ، شهرام ناظری نیز کاری منتشر نشده از خودشان را به نام "ایران کهن" در یوتیوب قرار دادند و به این ترتیب حمایت خودشان را از جنبش سبز اعلام کردند. شعرِ اثر، از زنده یاد فریدون مشیری است. متن شعر در ادامه این پست آورده شده است.

از دوستانی که توانایی دسترسی به یوتیوب ندارند و علاقه دارند که این کار را بشنوند دعوت میشود تا با نهادن آدرس ایمیل شان برای من(ترجیحاً غیر خصوصی مگه لاز باشه واقعاً) درخواست ارسال نمایند.

متن اصلی:

اى خشمِ به جان تاخته، توفانِ شرر شو

اى بغضِ گل انداخته، فريادِ خطر شو

اى روىِ برافروخته، خود پرچمِ ره باش

اى مشتِ برافراخته، افراخته تر شو

اى حافظِ جانِ وطن، از خانه برون آى

از خانه برون چيست كه از خويش به در شو

گر شعله فرو ريزد، بشتاب و مينديش

ور تيغ فرو بارد، اى سينه سپر شو

خاكِ پدران است كه دستِ دگران است

هان اى پسرم، خانه نگهدارِ پدر شو

ديوارِ مصيبت كده ىِ حوصله بشكن

شرم آيدم از اين همه صبرِ تو، ظفر شو

تا خود جگرِ روبهكان را بدرانى

چون شير درين بيشه سراپاى، جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست

خود بر سرِ آن، تن به قضا داده، قدر شو

فرياد به فرياد بيفزاى، كه وقت است

در يك نفسِ تازه اثرهاست، اثر شو

ايرانىِ آزاده! جهان چشم به راه است

ايران ِكهن در خطر افتاده، خبر شو

مشتى خس و خارند، به يك شعله بسوزان

بر ظلمتِ اين شامِ سيه فام، سحر شو

پس نوشت:

به یاد تمام دوستانی که دیگه بین مون نیستن باشیم.

ممنون استاد

صدا

armanmanutd — Wed, 01 Jul 2009 15:54:11 GMT

آن كه بر در مي كوبد

صداي من است

خسته و خراشيده

از كوه ها و بيابان هاي دور گذشته است

صدايم را بشنو

روزهاي بسيار است

دراز كشيده ام در اين اتاق

و موريانه ها را تماشا مي كنم

كه بر اندام جوانم قدم مي زنند

موشي در سرم خانه كرده

و مغزم را مي خورد

شب هاي بسيار است

دراز كشيده ام در اين اتاق

انگشتانم پوسيده

كلمات بر لبم خشكيده

تنها

صدايم از دريچه گريخته است

آن كه بر در مي كوبد

از "من گرگ خيالبافي هستم" اثر الياس علوي

چه کنم؟!؟!

armanmanutd — Thu, 18 Jun 2009 07:52:18 GMT

این روزها آنقدر بدم که حد ندارد

همین ده روز پیش بود که فکر میکردم: «امشب که کروبی جلوی محمود رید،بدترین حال زندگیم خواهد بود»

همین پنج روز پیش بود که فکر میکردم: «عجب ساعت چهار و نیم صبح مزخرفی. آخه چجوری تا حالا 16 ملیون رأی آورده؟»

همین دو روز پیش بود که فکر میکردم: «اگه نتونم برم تهران که به درد هیچی نمیخورم»

همین الان دارم فکر میکنم که: «خاک بر سرم»

اونایی که بهشون گفتم این مملکت هرگز درست نمیشه: «من حق داشتم»

اونایی که بهشون گفتم این مملکت با اصلاحات فرهنگی-سیاسی درست میشه: «من زر میزدم»

اینو امروز صبح نالیدم:

و آنگاه که هزاران پرنده ی باران

تو را نوید آشیانه ای سرسبز میدهند

گوش به ندایشان بسپار و

تمام خود را بر وی تقدیم دار

که گویا این آخرین فرصت من و توست

حالم بده.

armanmanutd — Tue, 12 May 2009 16:17:18 GMT

پیش نوشت:

. . . . . . . . . . . .

همین بسه برای این دفعه!

متن اصلی:

آخ که اگه بدونی چقدر دلم گرفته الان. اصلاً دلیل اینی که الان اومدم دارم مینویسم همینه.

هفته ی خیلی سختی داشتیم تو زنجان با نیما. جزئیاتش بماند.

فردا تمام دوستام -اونایی که من بهشون میگم دوست، آشناها نه!- رو دعوت کردم برای شام و قلیون تو فرحزاد. شاید گشایشی بشه.

بقول یه بنده خدایی: «تو هر چقدر اعصاب خرد کنی، به جاش این امیدواریت منو کشته!»

کلاس آلمانی کرج امروز رو هم به دلیلی که به زنجان مرتبطه پیچوندم و تازه الانا رسیدم خونه. هم خسته ام و میتونم برم بخوابم و هم دلم میخواد برم شمال الان. تازه این ناله ی آلبوم محمد زارع هم الان داره بدترش میکنه. میدونم الان اگه بودی میگفتی: «خب مگه مرض داری ناله گوش میکنی؟»

خب آره دارم!

گاهی از خودم تعجب میکنم که در عین حالی که دیگه نمیکشم، بازم دارم میرم جلو!

پس نوشت:

جدیداً بجای کلید کردن به آلبوم «سرمه»ی شاهین علوی که دیگه حال تمام کسایی که عاشقش بودن رو هم داره بهم میزنه از دست من که بهش کلید کردم، خیلی زیاد تا دارم به «ریرا»ی سهیل نفیسی گوش میسپارم.

در ضمن شاید این هفته منم سازم رو ببرم زنجان. گویا تابستون رو کلاً اونجاییم با نیما!

پی اس یک(ظهر روز چهارشنبه):

مقادیری از دوستانم گویا امشب نمی آن. دیشب هم خیلی سخت گذشت.

پی اس دو(ساعت یک و چهل دقیقه ی پنجشنبه):

تازه رسیدم از تهران؛ مسواک زدم و آن شدم.

کسایی که امشب بودن:

سجاد، سیاوش، نوید، نگار، مهرنگار، دانیال، ملیکا، مهدی، صبا، حامد، نیلوفر، عماد، امیر، اسی، نیما و صد البته خودم!

امیدوارم به بچه ها خوش گذشته باشه.

مینا که نیومد.

آلیس هم.

ندا هم!

البته واقعاً هم انتظار نداشتم بیاد.

یه ذره زیاد احساس تنهایی کردم با خودم؛ اونم با وجود تمام این دوستام.

صبا اس ام اسی داد که بدترش کرد: «امیدوارم به تمام آرزوهای شب تولدت برسی»

در حالی این رو خوندم که یاد آرزوی شب تولد پارسالم افتادم؛ یا بهتر بگم آروزی شب تولد پارسال و امسالم!

فقط میخوام برم؛ همین.

پی اس تمام:

..........................

....................................................

..........................

....................................................

..........................

اسی جان. اینا رو برای تو نوشتم. امیدوارم اونی رو که لازمه ازش استنباط کنی!